Ułatwienia dostępu

Biblioteka rodziców

Biblioteka 

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Wrażliwość emocjonalne dziecka jest cechą wrodzoną. Wysoko Wrażliwe Dziecko  - jest dzieckiem wyróżniającym się specyficznym temperamentem oraz funkcjonowaniem układu nerwowego. Jego wyjątkowa wrażliwość może w przyszłości stać się dużym atutem. By tak jednak było, ważne jest wsparcie ze strony rodziców i opiekunów. Jak rozpoznać Dziecko Wysoko Wrażliwe w przedszkolu i jak je wspierać w rozwoju?

Dziecko Wysoko Wrażliwe w przedszkolu - po czym rozpoznać?


Zwróć uwagę, czy maluch w przedszkolu:

  • przed nawiązaniem kontaktu dłużej obserwuje otoczenie i grupę rówieśniczą,
  • wymaga dłuższego okresu adaptacji niż rówieśnicy,
  • lepiej się czuje wśród osób, które już zna,
  • jest bardzo podatny na emocje
  • jest bardzo ekspresyjny (np. częściej reaguje płaczem albo wstydliwością, wpada w euforię albo się boi),
  • łatwiej odczytuje nastroje innych osób oraz ich nastawienie w stosunku do niego (również na podstawie komunikacji niewerbalnej),
  • przejawia większą wrażliwość na kolory, obrazy, zapachy, dźwięki, bodźce dotykowe,
  • jest bardziej wyczulony na ból oraz głód,
  • źle radzi sobie z zadaniami na czas,
  • ma tendencje do bycia perfekcjonistą, bywa uparty i zawzięty,
  • zadaje dużo pytań, również używając słownictwa, które wydaje się zbyt skomplikowane na jego wiek,

 

ak wspierać Dziecko Wysoko Wrażliwe w przedszkolu?


Dla Dziecka Wysoko Wrażliwego rodzice na ogół stanowią najważniejsze i podstawowe źródło wsparcia. Jest duża szansa na to, że maluch zwiąże się z opiekunami w przedszkolu, ale to rodzic będzie dawał mu poczucie bezpieczeństwa.

Jak zorganizować więc pracę w przedszkolu, by zapewnić Dziecku Wysoko Wrażliwemu optymalne warunki rozwoju?

  1. Staraj się organizować jak najwięcej zajęć w podgrupach. W ten sposób umożliwisz dziecku przełamywanie strachu i obaw przed innymi dziećmi.
  2. Unikaj zadawania prac na czas przy zadaniach indywidualnych. Dziecko Wysoko Wrażliwe może mieć zaburzone poczucie bezpieczeństwo w momencie, kiedy ktoś je popędza.
  3. W miarę możliwości zorganizuj w sali miejsce do wyciszenia się, uspokojenia. Będzie potrzebne zwłaszcza dzieciom wrażliwym na hałas czy inne bodźce (jaskrawe światło, szybkie zmiany kolorów).
  4. Akceptuj dziecko takie, jakim jest; nie krytykuj jego wrażliwości i gwałtownych reakcji.
  5. Ucz dzieci określania emocji i tego, że każdy ma prawo do ich odczuwania (również negatywnych). Ucz, które reakcje na uczucia są korzystne oraz społecznie akceptowalne. 
  6. Zwracaj uwagę, jakie potrzeby może komunikować dziecko. Może być to trudne u dzieci młodszych, które jeszcze nie potrafią ich werbalizować; ważna jest wtedy uważna obserwacja.
  7. Zauważaj i doceniaj wysiłki dziecka oraz cechy odróżniające go od innych - większą kreatywność, staranność wykonania zadania, dokonywanie decyzji z uwagą.

Wrażliwość - atut dziecka w przedszkolu


Praca z Dzieckiem Wysoko Wrażliwym bywa trudna, a przede wszystkim - męcząca. Może być też jednak wyjątkowo satysfakcjonująca! Zauważ plusy w zachowaniu malucha:

  • Dziecko zbyt emocjonalne - Dziecko pełne pasji:dziecko na ogół chętne do odkrywania, poznawania, do drążenia tematu i pogłębiania wiedzy. W przyszłości może być bardziej kreatywny oraz ambitny od rówieśników.
  • Dziecko bojaźliwe - Dziecko skoncentrowane:maluch przed podjęciem decyzji często zastanawia się, czy jest ona bezpieczna. Dzięki temu uczy się logicznego, przyczynowo-skutkowego myślenia.
  • Dziecko płaczliwe - Dziecko empatyczne:czyli osoba, które jasno pokazuje, że mają jakąś potrzebę. Oprócz tego jest też wrażliwa na nastroje innych. Odpowiednio ukierunkowana, w przyszłości będzie tworzyć relacje oparte na tolerancji i zrozumieniu dla drugiego człowieka.
 
Wysoka Wrażliwość jest zespołem cech, z których się nie wyrasta. W przyszłości będzie musiała znaleźć ujście. Może objawić się w zaburzeniach psychicznych, chorobach, problemach z odnalezieniem się w grupie społecznej. Jednak Dziecko Wysoko Wrażliwe, które wychowuje się w atmosferze akceptacji i wsparcia, wyrasta na wyjątkowego dorosłego - kreatywnego, ambitnego, świadomego swoich uczuć i potrzeb.

 

 

 
 

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
Czy warto wychowywać dziecko według wartości moralnych, skoro dziś bardziej opłaca się być cwanym i egoistycznym? Z jednej strony wydaje się, że nie; z drugiej jednak trzeba pamiętać, że szacunek do drugiego człowieka jest podstawą do budowania relacji. Dzieci, które są tolerancyjne, łatwiej wyrabiają w sobie prospołeczne nawyki, a w przyszłości chętniej włączają się w działania na rzecz wspólnego dobra.

Czym są szacunek i tolerancja?


Tolerancja często jest zamiennie stosowana ze słowem szacunek. W obu chodzi o troskę o czyjeś dobro i uczucia, a także zachowanie nie potępiające inności.
Tolerancja jest to poszanowanie czyichś poglądów, wierzeń, upodobań, różniących się od własnych (Słownik Języka Polskiego PWN). To postawa, gdzie do inności podchodzi się bez uprzedzeń, z otwartym i elastycznym umysłem. Tolerancja to nie to samo co zezwalanie na zachowania krzywdzących innych ludzi.

Kształtowanie u dziecka postawy poszanowania innych i ich wartości łączy się z rozwijaniem umiejętności krytycznego myślenia oraz postępowania w sposób odpowiedzialny społecznie.


Jak uczyć dziecko szacunku?


Na początku warto zapamiętać sobie zasadę: dziecko nie nauczy się tolerancji, jeśli samo jej nie doświadczy. Maluch wynosi wzory zachowań z domu, obserwując relacje rodziców z innymi, ale też przez zachowania najbliższych w stosunku do niego samego.

Traktuj dziecko z szacunkiem


Każdy człowiek ma prawo do bycia sobą, do rozwijania się w swoim tempie i realizowania swoich marzeń. Pozwól więc maluchowi na wyrażanie swoich myśli oraz uczuć, nie ignoruj jego potrzeb. Pozwalając na to, uczysz dziecko, że każdemu należy się szacunek - również tym młodszym i słabszym.
Równie ważne jest wzmacnianie poczucia własnej wartości u dzieci. Osoby, które lubią siebie i akceptują swoje niedoskonałości, na ogół są życzliwsze do innych ludzi. Nie mają potrzeby udowadniania innym, że są czegoś warte. Są w stanie zaakceptować błędy - zarówno u siebie, jak i u innych.

Szanując dziecko, szanuj jego prywatności. I choć jest to kwestia szczególnie istotna w przypadku wychowywania nastolatków, to już mając przedszkolaka warto pamiętać, że niektóre kwestie roztrząsane publicznie mogą go upokarzać (typu: lęki nocne, moczenie się). Kilkulatek również ma prawo do prywatności, a pewne kwestie lepiej omówić w zaciszu domowym.

Bądź wzorem dla dziecka - szanuj innych ludzi


Maluch z obserwacji swoich rodziców wyciąga wnioski, a później takie same zachowania wciela w życie. Naśladując Twoje reakcje, potencjalne kłopotliwe albo po prostu nowe sytuacje prawdopodobnie będzie starał się przeprowadzić tak samo.

Swoim zachowaniem pokaż mu, że należy dbać o cudze dobra, szanować ich prawa oraz uczucia. Szacunek jest podstawą do budowania zdrowych relacji z innymi, tak samo jak empatia. Spełnianie w miarę możliwości potrzeb wszystkich członków rodziny uczy dziecka kompromisów oraz patrzenia na sprawy z innego punktu widzenia.

Analogicznie: jeśli dziecko widzi, że w kontakcie z obcymi osobami zachowujesz się uczciwie i podchodzisz do nich bez uprzedzeń, samo też tak będzie postępować. Nie ma sensu wymagać od dziecka używania zwrotów grzecznościowych, jeśli sami ich używamy. Na początku tylko naśladując, po pewnym czasie niektóre zachowania staną się dla dziecka naturalne - ale tylko wtedy, jeśli “reguły” nie będą wymuszane przez osoby, które same tak nie postępują.

Rozmawiaj, tłumacz pojęcia


Szacunku dla innego człowieka dziecko uczy się przez to, jak jest traktowane w domu oraz poprzez naśladowanie zachowań rodziców. Są jednak kwestie, gdzie u malca wywołają burzę pytań - np. inny kolor skóry, niepełnosprawność, inny ubiór. Nie bój się trudnych tematów i odpowiadaj na jego pytania spokojnie. Zaznacz, że nasze społeczeństwo jest wielokulturowe, a każdy człowiek ma swoją wartość i należy mu się szacunek.

Pamiętaj też, że słowa mają ogromną wartość - sposób, w jaki opisujemy różne światopoglądy, często jest nacechowany słowami wartościującymi. Przy opisywaniu inności dostarczaj dziecku odpowiednich wyrażeń, które nie będą nacechowane negatywnie.

 

 

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Wielu rodziców zastanawia się, jak zachęcić swoje pociechy do poznawania liter i słów. Od kiedy warto wprowadzać naukę czytania przez zabawę? Jakie formy zabawy sprzyjają ćwiczeniu funkcji wzroku, słuchu, uwagi i pamięci, niezbędnych w obcowaniu ze słowem pisanym? Co dzieciom może się przydać do zabawy w czytanie? Poniżej wyjaśniamy, dlaczego nauka czytania przez zabawę jest dobrym pomysłem oraz podpowiadamy, w jaki sposób – właśnie przez zabawę – można stymulować rozwój naszych pociech w obszarach niezbędnych dla późniejszego opanowania tej ważnej umiejętności.

Dzieci uczą się czytać w różnym wieku – proces ten może przebiegać w różny sposób i w różnym tempie. Każdemu dziecku warto jednak poświęcić czas, aby go z czytaniem oswoić i pokazać  tkwiące w nim możliwości. Nauka czytania przez zabawę czy też zabawa w czytanie, np. jako wsparcie zajęć przedszkolnych, sprawi, że przyszły uczeń z pewnością będzie miał łatwiejszy start w szkole, co może wpłynąć na jego pewność siebie w nowym środowisku.

Od kiedy nauka czytania przez zabawę?

Istnieją metody etapowej nauki czytania, przeznaczone nawet dla kilkumiesięcznego niemowlęcia, uwzględniające stadia rozwoju malucha. Jest to dość ambitne podejście. W opinii psychologów, aby efektywna nauka czytania była w ogóle możliwa, nasza pociecha sama powinna wykazać nim zainteresowanie. To jednak nie wystarczy.

Wspieranie procesów poznawczych

Istnieje bowiem szereg procesów poznawczych i procesów uczenia się zaangażowanych w naukę czytania. Poznając je bliżej i dopasowując do nich formy zabaw, ułatwimy maluchowi ćwiczenie różnego rodzaju zdolności.

  • System wzrokowy

Aby dziecko mogło opanować budowę słowa, musi ono wzrokowo rozróżniać tysiące znaków, które łączą się w słowa (różniące się na przykład jedną literką). Aby wspierać ten system, warto obserwować, co budzi zainteresowanie maluszka w trakcie swobodnej zabawy i starać się pokazywać mu symbole literek czy cyferek, przedstawione w różnych kontekstach i porównywać je metodą asocjacji (podobieństw), np. numer na samochodziku, napis na opakowaniu przy przygotowywaniu posiłków etc.

  • System motoryczny (słuchowy)

Dzieci zazwyczaj uczą się efektywnie czytać metodą „na głos” – w ten sposób uczą się odnosić symbole wzrokowe do ruchów artykulacyjnych mowy. Kiedy dziecko jest zainteresowane napisem czy symbolem znajdującym się w otoczeniu, warto odczytać z dzieckiem po kolei literki i prosić je o powtórzenie ich brzmienia.

  • System uwagowy

Powodzenie w uczeniu się wszelkich nowych związków, a więc i nauce czytania, zależy od naszej zdolności do wybiórczego kierowania uwagi na właściwości materiału, którego staramy się nauczyć. Tak naprawdę to najważniejszy system, który wytwarza w dziecku możliwość posłużenia się motywacją wewnętrzną do poznawania wybranych obszarów wiedzy. Nawet dzieci, które jeszcze nie mówią, potrafią już wzrokiem skierować swój kierunek patrzenia na obiekt, który jest przedmiotem ich „rozmowy” z opiekunami. Umiejętność tę nazywamy utrzymywaniem wspólnego pola uwagi.

  • Systemy pamięci

Także w przypadku nauki czytania warto jest ćwiczyć każdą zdolność mającą znaczenie dla rozwoju pamięci. Dwulatki posiadają już kompetencję do pokazywania dwóch jednakowych przedmiotów lub zwracania uwagi na przedmioty, które są „takie same”. Ważne staje się obserwowanie inicjatyw dziecka i afirmowanie jego osiągnięć związanych z zapamiętywaniem miejsc położenia np. przedmiotów codziennego użytku w domu.

Co do zabawy w czytanie

Dzieci, które od najwcześniejszych chwil miały kontakt ze słowem pisanym, prawdopodobnie w okolicach drugiego, trzeciego roku życia będą wykazywały zainteresowanie literami i książkami. Aby to sprawdzić, możemy już wówczas kupować klocki, puzzle, maty do zabawy zawierające litery. Jeżeli maluch będzie je chętnie składał, pytał o ich nazwy, możemy wówczas przystąpić do nauki czytania przez zabawę.

Indywidualne podejście

Każdy rodzic chciałby, aby jego dziecko było wyjątkowo zdolne, szybko się uczyło. Nie ulegajmy jednak presji otoczenia i nie porównujmy naszych pociech do innych, które potrafią czytać, być może nawet w młodszym wieku.

Dbajmy o mądry, indywidualny rozwój dziecka, które do 6. roku życia w ogromnym tempie rozwija się ruchowo. Jeżeli nasz maluch to żywe srebro, zapewnijmy mu odpowiednią dawkę tego ruchu, ponieważ stymulacja ruchowa wpływa na rozwój intelektualny i przyniesie lepsze efekty niż uczenie czytania na siłę np. 4-latka.

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Wychowanie i wspieranie rozwoju dzieci to zadanie, które nie ogranicza się wyłącznie do instytucji edukacyjnych (żłobka, przedszkola, szkoły). Wspieranie dzieci i ich rodzin wymaga współpracy całego systemu – rodzin, placówek opiekuńczo-wychowawczych, służb społecznych, instytucji specjalistycznych oraz organizacji pozarządowych. Dlatego warto mieć pod ręką listę instytucji działających na terenie Kętrzyna, które oferują pomoc w obszarach takich jak: diagnoza i terapia dzieci, wsparcie psychologiczne dla rodziców, przeciwdziałanie przemocy, pomoc rodzinom w trudnej sytuacji. Poniżej przedstawiamy wybrane placówki — rekomendowane dla rodziców dzieci żłobkowych i przedszkolnych, tak aby mogli w razie potrzeby sięgnąć po wsparcie. 

 

Instytucje wspierające dzieci i rodziny w Kętrzynie

1. Powiatowa Poradnia Psychologiczno‑Pedagogiczna w Kętrzynie

• Adres: ul. Pocztowa 11, 11-400 Kętrzyn. 

• Telefon: 89 751-35-36.

• Zakres usług: diagnoza i wsparcie pedagogiczno-psychologiczne dla dzieci i młodzieży. 

2. Niepubliczna Poradnia Psychologiczno‑Pedagogiczna w Kętrzynie

• Adres: ul. Wojska Polskiego 9, 11-400 Kętrzyn. 

• Telefon: 511 719-045. 

• Zakres usług: diagnozy, terapia dzieci z trudnościami w nauce, zajęcia korekcyjne. 

3. Centrum Wsparcia Rozwoju Dziecka w Kętrzynie

• Adres: ul. Wojska Polskiego 3a, 11-400 Kętrzyn.

 • Zakres: wsparcie dla dzieci ze specjalnymi potrzebami rozwojowymi oraz ich rodzin. 

4. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Kętrzynie

• Zakres działań: wsparcie rodzin w trudnej sytuacji życiowej, usługi opiekuńcze, pomoc społeczna.

5. Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Kętrzynie

• Zakres: poradnictwo psychologiczne, pedagogiczne, przeciwdziałanie przemocy w rodzinie, wsparcie dzieci i rodzin.

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 
 

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna

Zanim dziecko zacznie pisać, musi zdobyć naprawdę wiele umiejętności. Ważna jest koordynacja całego ciała, precyzja ruchów oraz koordynacja wzrokowo-ruchowa. Ćwiczenia manualne oraz graficzne, które ułatwią dziecku w przyszłości proces nauki pisania, wykonujemy ze wszystkimi dziećmi – tymi, które rozwijają się w normie, a także tymi, które wykazują różnego rodzaju zaburzenia – ryzyko dysleksji, zaburzenia integracji sensorycznej, zaburzenia manualne lub zaburzenia w zakresie napięcia mięśniowego.

Od biegania do pisania


Może umknęło to Twojej uwadze, a może wcale nie jest to takie oczywiste, ale żeby umiejętność pisania przebiegała poprawnie, dobrze i harmonijnie rozwijać musi się motoryka duża. 

Motoryka duża to aktywność całego ciała – czyli ogólna sprawność fizyczna człowieka i jego zdolność do wykonywania wszelkich działalności związanych z ruchem. Duża motoryka to tak zwany duży ruch. Fajnymi ćwiczeniami usprawniającymi motorykę dużą są: jazda na rowerze, bieganie, skakanie, skakanie na skakance, turlanie się, jazda na rolkach, na hulajnodze, wspinanie się. Duża motoryka wpływa pozytywnie na rozwój koordynacji ruchowej oraz uczy prawidłowej postawy ciała. Dziecko staje się śmielsze, pewniejsze siebie i bardziej samodzielne. Poza tym, ruch pogłębia oddech i pobudza całe ciało do jeszcze większej aktywności fizycznej. Jeśli więc rozwój motoryki przebiega bez zakłóceń, jest doskonałą podstawą do nauki pisania i czytania, koncentracji, orientacji przestrzennej, koordynacji wzrokowo-ruchowej. Motoryka nie jest nam dana – musimy ją wykształcać poprzez nieustanny, swobodny ruch i działania sterowane, dzięki którym poprawia się sprawność ruchowa.

Dzisiaj zdecydowanie za dużo czasu dzieci spędzają przed telewizorem, komputerem, z tabletem – czyli na siedząco. Coraz częściej diagnozuje się także u dzieci zaburzenia motoryczne. Co powinno zwrócić Twoją uwagę i kiedy powinieneś zaczerpnąć porady specjalisty? Gdy zauważasz, że dziecko rozwija się nieprawidłowo do swojego wieku, jego ruchy są niezgrabne, wypuszcza przedmioty z rąk, idąc potyka się, czynności takie jak np. ubieranie się sprawiają mu trudność, kłopoty sprawia maluchowi także rzucanie, łapanie, skakanie. Oczywiście każde dziecko rozwija się w swoim indywidualnym tempie, warto jednak obserwować jego rozwój, a na pewno proponować różne aktywności fizyczne. Możesz zapewnić dziecku jak najwięcej możliwości swobodnej ekspresji ruchowej. Pamiętaj, że czas wiosny, lata, wakacji i pięknej pogody sprzyja temu szczególnie. W co możecie pobawić się razem i co możesz zaproponować maluchowi?

  • chodzenie po torze – wytycz dziecku ścieżkę, np. naklejając na podłogę grubą, papierową taśmę klejącą. Zadaniem dziecka jest przejście po taśmie tak, żeby z niej nie „zlecieć”.
  • naśladowanie – naśladując zwierzęta wykorzystuj z dzieckiem ćwiczenia „na czworaka”. Powiedz dziecku, że jest psem, kotem, kurą. Zadaniem dziecka będzie naśladowanie tych zwierząt. Możesz ustawić tor przeszkód, a dziecko będzie omijać je „na czworaka”. Skakanie w pozycji kucznej to też fajne ćwiczenie – poproś dziecko, by było żabką, zajączkiem. Poproś malucha, by naśladował latanie, pływanie, jazdę na rowerze (leżąc na podłodze na plecach), skakał jak pajacyki, pokazywał rękoma jak rośnie balon, skakał na jednej nodze, skakał na skakance (udawał, że skacze na skakance), pokazywał jak kopie dół, przenosi coś ciężkiego z jednej strony pokoju na drugą.
  • rzucanie do celu – dziecko będzie rzucać do wskazanego przez Ciebie celu – pudełka, kosza, torby – kolorowe piłeczki. W tej zabawie warto uwzględnić kolory. Możecie później policzyć piłeczki.
  • zakładanie skarpet – to proste ćwiczenie, które w każdej chwili możesz zaproponować dziecku. Tylko mu nie pomagaj!
  • taniec z balonem – przygotuj nadmuchane balony w różnych kolorach. Włącz muzykę. Dziecko będzie tańczyć z Tobą w taki sposób, żeby balon nie upadł na podłogę. Przytrzymujcie balon brzuchami, kolanami lub plecami.
  • rzucanie piłką – rzucajcie do siebie piłką. Wytłumacz dziecku, że gra polega na tym, że jeśli wypowiesz słowo, (na które wcześniej się umówicie), nie może złapać piłki.
  • rysowanie w powietrzu ręką lub nogą – mów dziecku, co chcesz, żeby narysowało w powietrzu – słońce, piłkę, kształty. Nazywaj poszczególne przedmioty. Zadaniem dziecka jest narysowanie tego, co usłyszy.
  • zbijanie butelek i zadania – poustawiaj w pokoju/ogrodzie butelki (kręgle). Daj dziecku niewielką piłeczkę. Zadaniem dziecka będzie „zbicie” butelek/kręgli. Dodatkowo możesz je ponumerować. Każda liczba powinna odpowiadać konkretnemu zadaniu, które wykona dziecko po zbiciu swojego kręgla. Zadania przygotuj sobie wcześniej.
  • klasy – użyj grubej, papierowej taśmy klejącej. Na podłodze wyklej klasy (czyli grzybka). Jeśli jesteście na ­dworze, możesz narysować grzybka kredą. Zadaniem dziecka będzie skakanie po grzybku według wcześniej ustalonych zasad. 
  • poszukiwanie ukrytych skarbów – porozmieszczaj w domu lub na dworze różne przedmioty. Postaraj się, aby dziecko musiało się troszkę „naszukać”. Zachęć malucha, aby chodził po domu/po dworze, zaglądał pod stoły, pod krzesła i poszukiwał przedmiotów, o które zapytasz lub szukał pod drzewami czy pod ławkami w parku.

Oko, rączki i paluszki


Dziecko, które nie ma problemów z dużą motoryką, raczej bardzo dobrze poradzi sobie z motoryką małą. Mała motoryka to sprawność ruchowa dziecięcej dłoni i paluszków. Bardzo ważna przy manipulowaniu, budowaniu, kolorowaniu, malowaniu, a w końcu przy pisaniu. Jeśli sądzisz, że dziecko po prostu siada, bierze ołówek do rączki i... pisze lub za pierwszym razem chwyta nożyczki i... wycina – jesteś w dużym błędzie. Rysowanie szlaczków i pisanie powinno być poprzedzone długim okresem przygotowania rączki do pisania właśnie. Małą motorykę z powodzeniem możesz ćwiczyć z przedszkolakiem w domu i to w każdej niemal chwili, przy wykonywaniu codziennych czynności. Do wykorzystania zawsze, wszędzie i dla każdego:

  • wieża z klocków – rozsyp klocki. Zadaniem Twoim i dziecka będzie wybudowanie jak najwyższej wieży. Po skończeniu zabawy dziecko liczy klocki – powinno być ich najpierw 10. Dziecko może też nazywać kolory. Dlaczego klocków ma być akurat 10? Ponieważ jest to pośrednie wprowadzenie przedszkolaka w system dziesiętny.
  • makaron – daj dziecku garść makaronu (najlepiej rurki) oraz sznurek. Zadaniem dziecka będzie nawlec makaron na sznurek – i piękny naszyjnik gotowy. Wcześniej możecie pomalować makaron różnokolorowymi farbami.
  • kuleczki z plasteliny – daj dziecku mały kawałek plasteliny. Poproś, by ulepiło kulki lub dżdżownicę. Możecie wspólnie wykleić jakiś rysunek.
  • gąbki – przygotuj średniej wielkości gąbkę. Rozłóż folię. Postaw dwie miseczki przed dzieckiem – jedną z wodą, drugą pustą. Zadaniem Twojego dziecka będzie przeniesienie wody z jednej miski do drugiej, ale… przy pomocy gąbki, którą dziecko będzie wyciskać. Pamiętaj, zawsze działacie od lewej do prawej strony. Dlaczego? Ponieważ tak w przyszłości dziecko będzie czytać i pisać – zawsze od lewej do prawej strony.
  • wycinanie – przygotuj nożyczki i kartki z wyraźnie namalowanymi liniami – prostymi, falowanymi, kanciastymi. W zależności od możliwości dziecka zaproponuj mu odpowiednią wycinankę. 
  • zgniatanie – daj maluchowi dużo kartek papieru (format A4) do rączki. Zadaniem malca jest zagniecenie kartki papieru jedną ręką w małą kulkę. Możesz dać dziecku także plastelinę, ciastolinę, piasek kinetyczny, masę solną. Możecie też ugniatać ciasto.
  • chusteczki – daj dziecku kwadratową chusteczkę – papierową lub z materiału. Poproś, aby dziecko złożyło chusteczki w jak najmniejszą kosteczkę.
  • spinacze – przygotuj kolorowe klamerki do prania. Daj garść dziecku. Przygotuj także szklaną lub metalową miskę. Poproś, by malec przypinał kolorowe klamerki na brzegu miski, jedna obok drugiej. Właściwie mógłby też wieszać pranie.
  • magiczne kłódki – przygotuj zestaw kłódek różnej wielkości, modelu i koloru (10 sztuk) oraz kluczyki do kłódek. Rozłóż kłódki na podłodze. Obok kłódek porozkładaj kluczyki. Poproś dziecko, by wybrało sobie jedną kłódkę. Zadaniem każdego dziecka będzie dopasowanie odpowiedniego kluczyka. 
  • zakrętki – możesz przygotować różne butelki plastikowe, słoiczki po kremach lub perfumach i oczywiście zakrętki. Dziecko będzie do buteleczek plastikowych, słoi­czków i perfum dopasowywać zakrętki.
  • miseczki i łyżeczki – przygotuj plastikowe miseczki oraz łyżeczki. Do ćwiczenia możesz użyć różnego rodzaju kaszy, ryżu lub bardzo drobnego makaronu. Przed dzieckiem stawiasz dwie miseczki. Jedna z miseczek (ta po lewej stronie) wypełniona jest kaszą, ryżem itd. Zadaniem dziecka jest przesypanie całości miseczki, która stoi po lewej stronie do miseczki, która znajduje się przed nim po jego prawej stronie. Zabawę można powtórzyć kilkukrotnie. Kierunek przesypywania jest, jak już wiesz, nieprzypadkowy – dziecko będzie pisać i czytać od lewej do prawej strony.
  • woda i kroplomierz – przygotuj miseczki i kroplomierze. Miseczki ustawiasz przed dzieckiem. Miseczka po lewej stronie jest napełniona wodą (niezbyt duża ilość). 
  • Maluch będzie przenosić kroplomierzem wodę z miseczki po lewej stronie do miseczki po prawej. Przy okazji tej aktywności maluch ćwiczy tak zwany chwyt pęsetkowy – tak będzie trzymać ołówek czy inne narzędzie piśmiennicze, kiedy będzie już pisać.
  • przelewanie wody – przygotuj butelki plastikowe i mały lejek. Przedszkolak będzie przelewać wodę przez lejek do butelek.
  • pisanie, rysowanie na tacach – potrzebna będzie duża, plastikowa taca. Zamiast tacy można rozsypać kaszę na dużą kartkę papieru. Zachęć malucha do pisania/rysowania palcami tego o co poprosisz – przedmioty, cyfry, litery.
  • kurtki, bluzy i buty – do zabawy możesz wykorzystać sweterki i kurtki albo bluzy dziecka pod warunkiem, że są one zapinane na guziki, zamek błyskawiczny lub napy. Dziecko będzie kilka razy zapinać i rozpinać swoją kurtkę/bluzę/sweter. Możesz także poprosić dziecko o rozsznurowanie i zasznurowanie swoich butów lub o zapięcie ich na rzepy.
  • sortowanie – przygotuj małe przedmioty do sortowania (takie same guziki, gumki, spineczki, muszelki). Daj dziecku miseczki. Zadaniem dziecka będzie posortować pomieszane i porozrzucane na stole lub na podłodze przedmioty.

Lewa czy prawa rączka?


Leworęczność u dziecka nie jest niczym złym i nie wymaga leczenia czy interwencji. Leworęczność u dziecka wynika z silniejszego rozwoju prawej półkuli mózgu, co objawia się nie tylko częstszym używaniem lewej rączki, lecz także lepszym i sprawniejszym funkcjonowaniem całej lewej strony ciała. Jeśli dziecko stanowczo upiera się przy lewej rączce, zostaw mu prawo wyboru i zadbaj jedynie o to, by trzymało przedmioty prawidłowo w rączce lewej. Owszem dziecku leworęcznemu może być trudniej, gdyż wiele przedmiotów stworzono z myślą o osobach praworęcznych. Wiemy natomiast, że przestawianie dziecka „na siłę” na rączkę prawą może doprowadzić do przeciążenia jednej z półkul, czego skutkiem mogą być zaburzenia mowy, koncentracji, pamięci, trudności w czytaniu, pisaniu, a nawet nerwica.


Grafomotoryka


Grafomotoryka to umiejętność rysowania i pisania. Wymaga ona zdolności naśladowania ruchów, wykonywania ruchów sekwencyjnych i precyzyjnych (lewa półkula mózgu), koordynacji wzrokowo-ruchowej, percepcji wzrokowej oraz sprawności manualnej. Sprawność rączek dziecka ma olbrzymi wpływ na poziom graficzny jego prac. Wszelkie ćwiczenia graficzne poprawiają poziom pisma i rysunków. Jakie to będą ćwiczenia? Kolorowanie, rysowanie linii poziomych, pionowych, rysowanie szlaczków, kółek, samodzielne rysowanie figur, rysowanie wzorów geometrycznych, kreślenie linii ciągłej w labiryncie, przez który trzeba przejść, pisanie po śladzie liter, cyfr, wyrazów – aż w końcu pisanie samodzielne. Ćwiczenia grafomotoryczne kształtują u dziecka umiejętność rysowania zgodnie z poleceniami dorosłego. Ponadto, maluch doskonali orientację w schemacie swojego własnego ciała („narysuj kotka po swojej prawej stronie”) i orientację przestrzenną („narysuj słońce w górnym lewym rogu kartki”). Gdy dziecko ma przed sobą rysunek, chętnie opowie o tym, co widzi. Ćwiczymy więc umiejętność opowiadania i opisywania tego, co zwizualizowane. Wykonując ćwiczenia grafomotoryczne, dziecko ćwiczy prawidłowe posługiwanie się narzędziami piśmienniczymi. Dalej – przy okazji ćwiczeń grafomotorycznych możemy skorygować nieprawidłowe trzymanie ołówka czy kredki, a także możemy starać się skorygować nieprawidłowe nawyki ruchowe, np. nieprawidłowe napięcie mięśniowe. Ponadto zachęcanie dziecka do wykonywania ćwiczeń grafomotorycznych, to stymulowanie jego ogólnego rozwoju, wyrabianie motywacji do nauki oraz świetna okazja do wzbudzania zainteresowania malca.


Na co zwrócić uwagę?


Mniej więcej u dzieci pięcio-sześcioletnich nauczyciele wychowania przedszkolnego, a także rodzice mogą zaobserwować pewne różnice indywidualne. Na pierwszy rzut oka widać, że niektóre rysunki są ubogie, schematyczne, a inne bardzo bogate w szczegóły, starannie pokolorowane. Szlaczki, litery i cyfry mogą być kanciaste i napisane niestarannie. Czasami nie mieszczą się w liniaturze, a czasami są bardzo ładne i odznaczają się dużą precyzją i dokładnością. Te różnice zależą od wielu czynników – ogólnego rozwoju dziecka, doświadczeń w rysowaniu, ogólnej sprawności ruchowej, rozwoju funkcji percepcyjno-motorycznych, ale także od tego, czy maluch nie ma na przykład wady wzroku. Warto pamiętać, że od samego początku powinniśmy wyrabiać u dziecka kierunek pisania od lewej do prawej strony. To ważne. Zwróć uwagę na to, że w przyszłości w tym samym kierunku dziecko będzie nie tylko pisać, ale i czytać. Dziecko uczy się w ten sposób organizować ruch od lewej strony do prawej oraz kontrolować, naśladować i planować ruch ręki, co wymaga dużej ilości ćwiczeń oraz powtórzeń.
 

Contact Information

rodo 

Adresy email: Inspektora Ochrony Danych Osobowych

Miejski Żłobek Nr. 2 -- iod.r.andrzejewski@szkoleniaprawnicze.com.pl    

Miejskie Przedszkole Integracyjne "Smerfowa Kraina 

 --    iod.r.andrzejewski@szkoleniaprawnicze.com.pl